Zabawa “Ufoludki”

Zabawa z emocjami 🙂

Dzieci siedzą w kole, jedno z nich będzie ufoludkiem i siada w środku. Mówimy wszyscy razem wierszyk:

Dziś wieczorem, tam na pole (wskazujemy ręką na siedzącego w kole ufoludka)          przyleciało UFO                                                                                                             Wysiadł z niego ufoludek i tak opowiadał…                                                                     Teraz mówi ufoludek:                                                                                                       Na mojej planecie wszystkie ufoludki są bardzo, bardzo radosne.                             Chodźcie ze mną, to wam pokażę.                                                                                   Ufoludek wstaje a razem z nim wstają wszystkie dzieci. Ufoludek pokazuje, jak zachowują się radosne ufoludki, np. śmieje się, podskakuje, tańczy, klaszcze w dłonie. Dzieci naśladują go.                                                                                                             Po krótkiej chwili jedno z dzieci mówi do ufoludka:                                                             Drogi Ufoludku, czas się uspokoić.                                                                                 Ufoludek siada, a razem z nim siadają wszystkie dzieci. Teraz następuje zmiana i inne dziecko może być ufoludkiem. Wierszyk powtarzamy tak samo, ale tym razem Ufoludek mówi, że na jego planecie ufoludki są SMUTNE i pokazuje, jak się zachowują. Dalej znów zmiana ufoludka i możemy przedstawić inne uczucia, ZŁOŚĆ, STRACH, ZAWSTYDZENIE, ZACIEKAWIENIE. Gdy chcemy już zakończyć zabawę to po słowach “Drogi ufoludku czas się uspokoić” dzieci kładą się na dywanie, a nauczyciel podchodzi do każdego odpoczywającego dziecka i głaszcze je po plecach, głowie.  

 

 

Wędrówka humorzastych dinozaurów

N (Nauczyciel) wyjaśnia dzieciom, na czym polega zabawa:

Będziemy dziś dinozaurami. Będziemy wędrować całym stadem w poszukiwaniu nowego domu, ponieważ tam gdzie mieszkaliśmy wcześniej wybuchł wulkan. Po drodze przytrafią nam się różne przygody. Ruszamy…

Dinozaury idą w stadzie       Mówimy powoli, przeciągając słowa. Poruszamy się                                                           wszyscy razem powoli i ciężko jak wielkie dinozaury

Nagle – jeden z nich się kładzie!      Jeden z dinozaurów kładzie się na drodze, reszta                                                                dinozaurów pyta go:

Co się stało nasz kolego?               Dinozaur wstaje i odpowiada:

Tęskno mi do domu mego               N wskazuje dzieciom, że skoro dinozaurowi jest                                                                 smutno z powodu swojej tęsknoty, to mogą go                                                                   pocieszyć, N mówi dalej:

Więc go wszyscy pocieszają                       

i serdecznie przytulają                     dinozaury przytulają swojego przyjaciela

                                                           Teraz stado dinozaurów wędruje dalej, podobnie                                                               jak poprzednio:

Dinozaury idą w stadzie

Nagle – jeden z nich się kładzie!      Tym razem inny dinozaur kładzie się na drodze,                                                                a reszta stada pyta go:

 Co się stało dinku drogi?                Dinozaur wstaje i odpowiada, wskazując ręką                                                                   gdzieś w bok:

Tam! tam stoi mamut srogi!             Dinozaury mówią:

Dinku, dinku nie bój się                                                                                          reszta z nas obroni cię                     Dinozaury zapraszają przyjaciela z powrotem do                                                               stada i  wędrują dalej

Dinozaury idą w stadzie                                                                                          Nagle jeden z nich się kładzie!        Kolejny dinozaur kładzie się na drodze                   I odmawia dalszej drogi                                                                                                  I głos jego bardzo srogi                 Dinozaur siada z boku i mówi głośno:

Dość już tej wędrówki mam!                                                                                    Wolę zostać chwilę sam!                 Nauczyciel wyjaśnia dzieciom, że ten dinozaur się                                                             bardzo zmęczył i przez to jest zły, więc musi                                                                       chwilę odpocząć, a gdy już odpocznie, dołączy z                                                               powrotem do stada.                                                                                                            Tymczasem stado wędruje dalej

Dinozaury idą w stadzie                                                                                              Nagle jeden z nich się kładzie!        Kładzie się kolejny dinozaur                                    I zaczyna śmiać się w głos                                                                                              bo go ktoś pogilgał w nos                                                                                         Całe stado z nim się śmieje                                                                                      Rety! Co się tutaj dzieje!                  Dinozaury chwilę śmieją się razem, później                                                                       wędrują dalej. Dołącza też do nich dinozaur, który                                                             odpoczywał                                                      Dinozaury idą w stadzie                                                                                         Każdy się wygodnie kładzie                                                                                        Bo znalazły nowy dom                                                                                            Teraz sobie smacznie śpią                Dinozaury kładą się i odpoczywają

 

Gdy dinozaury chwilę odpoczną, siadają w kole. W środku koła nauczyciel rozkłada obrazki przedstawiające emocje: radość, złość, smutek, strach. N pyta dzieci, czy pamiętają, dlaczego zatrzymał się pierwszy dinozaur, prosi też o wskazanie obrazka przedstawiającego uczucia tego dinozaura (smutek). N pyta dzieci, jak zachowały się inne dinozaury, następnie rozmawia z dziećmi o tym, jak one mogę pomagać sobie nawzajem, gdy ktoś z nich zatęskni za domem lub z innego powodu jest smutny.

N pyta dzieci, z jakiego powodu zatrzymał się drugi dinozaur i prosi o wskazanie obrazka przedstawiającego uczucia tego dinozaura (strach), jak zachowały się inne dinozaury, jak dzieci mogę pomagać sobie nawzajem, gdy ktoś z nich się boi?

N pyta dzieci, z jakiego powodu zatrzymał się trzeci dinozaur i prosi o wskazanie obrazka przedstawiającego uczucia tego dinozaura (złość). Co było powodem złości dinozaura (zmęczenie długą wędrówką) i w jaki sposób dinozaur poradził sobie z tym uczuciem (postanowił chwilę odpocząć i wrócić do stada). N podkreśla, że dinozaur wybrał taki sposób radzenia sobie ze złością, który nikogo nie krzywdzi, następnie pyta dzieci, z jakiego powodu one się złoszczą i jak mogą sobie poradzić z tym uczuciem.

N pyta dzieci, z jakiego powodu zatrzymał się czwarty dinozaur i prosi o wskazanie obrazka przedstawiającego uczucia tego dinozaura (radość). Czy inne dinozaury potrafiły cieszyć i śmiać się razem z nim? W jaki sposób dzieci mogą sobie nawzajem sprawiać radość?

N podkreśla, że dinozaury były dla siebie życzliwe i pomocne – gdy jednemu z nich przytrafiło się coś przykrego, reszta mu pomagała.

 

 

 

Zabawa w detektywa

Jest to wersja zabawy pewnie znanej wielu osobom. Dzieci siedzą w kole. Jedno z dzieci będzie detektywem. Wspólnie mówimy wierszyk o detektywie. Prowadzący zabawę musi dodać na koniec wiersza cechę osoby, którą detektyw ma odszukać wśród wszystkich dzieci. Detektyw może podejść do każdego i przyjrzeć się dokładnie, żeby odszukać podejrzanego. Zabawa pomaga rozwijać spostrzegawczość, wzmacnia też integrację w grupie.

 

Rzecz się stała niesłychana,

mama piekła ciastka z rana.

Gdy upiekła, to schowała

i jeść ciastek nie kazała. [można pokazać gest kiwania palcem wskazującym na “nie”]

Miały wytrwać do obiadu,

a tymczasem ani śladu [można pokazać gest rozkładania rąk “nie ma”]

po ciasteczkach pozostało tylko kilka tu okruszków

oraz ślady dwóch paluszków. [pokazujemy dwa palce]

Szybko, wezwać detektywa! [wskazujemy na dziecko, które jest detektywem]

On przestępcę złapie chyba?

Podejrzana jest osoba, która … tu wskazujemy jakąś cechę podejrzanej osoby, np. która ma długie, czarne włosy / która jest dziś ubrana w szare spodnie itp.

W domu podejrzanymi mogą być np. zabawki, pluszaki